Vol onbegrip, vraagtekens en met huiswerk terug uit Loerbeek…

Wat een weekend. We staan nog stijf van de adrenaline, maar krabben ons tegelijkertijd flink achter de oren. Hoe kan een run uit het boekje zó anders uitpakken dan verwacht?

De nasleep van Engeland (en een reddende uil)

Voorafgaand aan de wedstrijd in Loerbeek was de werkplaats ons tweede thuis. We kwamen namelijk niet geheel ongeschonden terug uit Scorton (Engeland). Dat de kop- en uitlaatpakking eruit lagen wisten we, maar bij thuiskomst ontdekten we ook nog eens lagerschade aan de V8 Perkins. Tel daarbij op dat we het de afgelopen twee weken met een man minder moesten doen (die geniet momenteel van een dikke roadtrip door Amerika en Canada), en de stress was compleet.

Gelukkig kregen we hulp uit onverwachte hoek. De wedstrijd in Langedijk werd afgelast vanwege een broedende uil. Drama voor de organisatie natuurlijk, maar voor ons de perfecte reddingsboei! Extra lucht om de Perkins weer optimaal te prepareren en op volle sterkte terug te keren.

Kalmte voor de storm

Pas op vrijdagavond liet de V8 zijn brute klanken weer door de buurt rollen. Zaterdagochtend? Lekker rustig opstarten, de tractor strak in de poets zetten en op naar Loerbeek. Na een rustige reis (op een klein oponthoud na) kwamen we aan op het terrein. Na het noodweer van de dag ervoor hielden we ons hart vast, maar de baan lag er verrassend strak bij.

Als allerlaatste klasse was het de beurt aan de Prostocks. Een gigantisch startveld van maar liefst 14 tractoren. De toon werd direct gezet door Rocky, die de sleepwagen naar een dikke 101 meter trok. De wedstrijdleiding besloot vanwege de geluidsnormen direct met een floating finish te rijden: alles in één run beslissen, geen finale. Knallen of verzuipen dus.

Een run uit het boekje, maar…

Als 4e mochten wij aanhaken. Vandaag was het de beurt aan Rudy. Hij ging er eens goed voor zitten. Rustig optoeren en – zoals we vanaf de tribune zagen – met een gigantisch aantal toeren weg! De machine hing direct lekker in de ketting, de uitlaatspruitstukken kleurden prachtig rood en Rudy reed in een strakke, rechte streep naar het einde zonder dat de voorwielen de grond ook maar één keer raakten. Een droomrun. De motor gaf geen krimp, remcorrecties waren amper nodig.

En toen kwam de afstand op het bord: 91,27 meter. Een enorme teleurstelling.

Vrijwel het hele veld ging vervolgens over onze afstand heen (op Dam Rooster na, die helaas een turbo verspeelde). Terug bij de vrachtwagen hebben we direct de data geanalyseerd.

Conclusie? Ook daar was he-le-maal niets mis mee…

Hoe dan?!?!

De grote vraagtekens vliegen ons om de oren:

• Een versnelling te laag gekozen?

• Net niet de juiste bandenspanning?

• Toch het verkeerde spoortje gepakt?

Het zal voor nu een raadsel blijven. Maar dat er iets moet gebeuren is zeker. Vorige wedstrijd zaten we er zó dichtbij, en nu plotseling een gat van 5 meter. Dit pikken de Bad Boys natuurlijk niet!

Het team heeft alweer een aantal scherpe ideeën die we de komende tijd gaan uitwerken. Het huiswerk is mee, de mouwen zijn opgestroopt. Op naar de volgende! De felicitaties gaan natuurlijk weer naar DPP welke ook deze wedstrijd zijn machtsvertoon optimaal heeft laten zien.