Vol onbegrip, vraagtekens en huiswerk terug uit Loerbeek.
Voorafgaand aan de wedstrijd een loerbeek was er nog genoeg sleutelwerk aan de V8 Perkins. We waren namelijk niet geheel ongeschonden uit de wedstrijd in Scorton Engeland gekomen. Dat de koppakking en de uitlaatpakking er uit lagen was natuurlijk al bekend maar bij thuiskomst hadden we ook nog ontdekt dat we lagerschade hadden.
Vrij snel kregen we het trieste nieuws dat de wedstrijd in Langedijk geen doorgang kon vinden vanwege een broedende Uil. Voor de organisatie natuurlijk drama maar voor ons wat extra lucht om de Perkins weer optimaal voor te bereiden en op volle sterkte weer terug op de baan te komen.
We moesten het in de afgelopen 2 weken met een teamlid minder doen want die is aan het genieten van een langdurige roadtrip door Amerika en canada.
Op vrijdag avond was het dan ook pas de tijd dat de V8 zijn klanken in de buurt weer kon laten horen. Zaterdag ochtend lekker rustig opstarten, tractor nog even poetsen en op naar Loerbeek. Een rustige reis met een klein oponthoud maar zonder verdere bijzonderheden.
We waren allemaal zeer benieuwd hoe het terrein erbij zou liggen gezien de dag ervoor het qua weer compleet los was gegaan in Loerbeek. Eenmaal op het terrein zag het er allemaal goed uit en was er niets meer te zien van het noodweer van de dag ervoor.
De tractor lossen en vervolgens lekker naar de baan om daar een aantal andere klassen te gaan kijken en vooral hoe de baan zich zou gaan houden. Duidelijk was dat de baan naarmate de tijd vorderde alleen maar beter werd. Waar in begin een aantal klassen het toch nog wel moeilijk hadden bij de start werd dit steeds beter.
Als laatste klasse mochten wij als Prostock klasse starten. Het was een groot deelnemersveld met totaal 14 tractoren aan de start. Daarnaast waren er 2 afmeldingen.
De klasse ging van start met Rocky welke meteen liet zien wat er mogelijk was op de baan en zette een afstand neer van dik 101 meter. De toon was gezet. De wedstrijdleiding had besloten om vandaag voor de Prostock alles te rijden met floating finish of te wel alles in een run neerzetten zonder finale. Dit was omdat de organisatie zich moest houden aan een aantal db’s gedurende een bepaalde tijd.
Wij mochten als 4e aanhaken. Vandaag was het de beurt aan Rudy.
Rudy ging er een lekker voor zitten, rustig aan optoeren en zoals wij vanaf de tribune konden zien met een behoorlijk aantal toeren weg. De machine ging direct lekker in de ketting hangen, de uitlaatspruitstukken werden mooi rood en Rudy reed in een rechte streep naar achter zonder dat de voorwielen de grond ook meer een keer raakte. Een run uit het boekje, de motor hield goed vol en gaf geen krimp. Geen overmatige remcorrecties echter de afstand van 91,27 was de grote teleurstelling.
Alle andere machines gingen dan ook eenvoudig over deze afstand heen, uitgezonderd dam Rooster welke een turbo verspeelde.
Terug bij de vrachtwagen data geanalyseerd en ook daar was helemaal niets mis mee…
Hoedan ????
- Een versnelling te laag
- Geen juiste bandenspanning
- Toch het verkeerde spoortje
Het zal voor altijd een raadsel blijven.
Maar dat er iets moet gebeuren dat is zeker want we zaten er voorgaande wedstrijd zo goed bij en nu in een keer er 5 meter achter.
We hebben als team wel wat ideeën welke we nu gaan uitvoeren. Dus op naar de volgende.